Zondagavond om 20.00 uur was ik, na een fijne wandeling in Vierhouten, op zoek naar een restaurant om een hapje te eten. De eerste serveerster keek de keuken in en zei: “de keuken wordt al schoongemaakt”. De serveerster van het tweede restaurant keek me geïrriteerd aan en vroeg me na wat nadenken, wat ik dan nog wilde eten. “Een tosti of friet met wat vlees ofzo? “ stamelde ik.  Nog voor ik uitgesproken was liep ze naar binnen. Ik wachtte…

Ze kwam weer naar buiten en begon tafeltjes te dekken voor de volgende dag en negeerde me in eerste instantie, keek toen op en en zei: “nee er is niks meer.”

Ik voelde me knap lullig en voor schut staan. Ik kreeg het gevoel dat ik aan het bedelen was om ergens te kunnen eten. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Dat ik me als klant zo vervelend en ongemakkelijk voel?

Wat zou het mooi geweest zijn als dit personeel eens had kunnen oefenen met een trainingsacteur. Om zo zelf te ervaren wat een fijne manier van omgaan met klanten is en wat niet. Dan had ik er niet zo’n vervelend gevoel aan over gehouden en waren zij geen klant kwijt geraakt die nooit meer terug komt.

Gelukkig was het 3e restaurant, de Vossenberg, raak en hebben we nog rustig kunnen eten, was de bediening zeer vriendelijk en we kregen zelfs een broodmandje van het huis.

Wij een fijne avond, zij een fooi.

Heb jij wel eens zoiets meegemaakt? En wat deed dat met je?